Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Η ηρωίνη, το φάρμακο για τον βήχα...

Ο χημικός Φέλιξ Χόφµαν, ο άνθρωπος που ανακάλυψε την ασπιρίνη ("το φάρμακο του αιώνα", όπως το αποκάλεσαν) ήταν υπεύθυνος για την ανακάλυψη, το 1898, µίας ακόµη ουσίας, της διακετυλοµορφίνης, η οποία προσέδιδε ένα µοναδικό αίσθηµα ευφορίας και έκανε τους εργάτες να αισθάνονται σαν ήρωες – εξ ου και η επωνυμία «ηρωίνη». 

Προωθήθηκε ως φάρμακο για το κρύωμα «10 φορές πιο αποτελεσματικό από την κωδεϊνη», καθώς και ως αναλγητικό ανώτερο από την μορφίνη. Με την υποστήριξη της ιατρικής κοινότητας, το νέο θαυματουργό  φάρμακο, που διατείθεντο σε παστίλιες, χάπια και καραμέλες για το βήχα, έκανε θραύση στην αγορά. Μόνο όταν άρχισαν να καταγράφονται εκατοντάδες περιστατικά ανοσίας και εθισμού των ασθενών στο νέο φάρμακο, ήχησε το καμπανάκι κινδύνου για την Bayer, που αναγκάστηκε, εν έτει 1913, να το αποσύρει εσπευσμένα από την αγορά. 

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Εστιατόρια και μπαρ βάζουν το λογότυπό τους πάνω στο προσφερόμενο προϊόν

Τον τελευταίο καιρό πολλά εστιατόρια και μπαρ στην Αμερική έχουν επιδοθεί σε ένα ιδιότυπο branding τοποθετώντας το λογότυπό τους στο κέντρο του πιάτου ή του ποτηριού. Φαίνεται ότι οι εποχές όπου το εταιρικό λογότυπο εμφανιζόταν μόνο στα σπιρτόκουτα ή στις πετσέτες έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
Ο χώρος της εστίασης ανακαλύπτει σιγά σιγά ένα πολύτιμο εργαλείο του μάρκετινγκ σε μια προσπάθεια να ξεχωρίσει από τον ανταγωνισμό και να αποτυπωθεί καλύτερα το όνομα στη συνείδηση του καταναλωτικού κοινού. Αν τώρα αναρωτιέστε πώς θα επιτευχθεί αυτό, η απάντηση είναι απλή: Instagram.
Είναι κοινώς αποδεκτό ότι η δύναμη της φωτογραφίας είναι ανεκτίμητη. Ιδιαίτερα για τις επισιτιστικές επιχειρήσεις η φωτογραφία ενός άρτια επιμελημένου πιάτου ή γλυκού μπορεί να πυροδοτήσει το ενδιαφέρον για φαγητό. Δεν είναι τυχαίο ότι αλυσίδες εστιατορίων στις ΗΠΑ έχουν ξεκινήσει να σχεδιάζουν την εμφάνιση των γευμάτων τους με σκοπό να φαίνονται πιο ελκυστικά στο Instagram (instafood). Συν τοις άλλοις, οι ίδιοι οι χρήστες διαδίδουν το προϊόν καθώς το φωτογραφίζουν και το ανεβάζουν στο αγαπημένο τους κοινωνικό δίκτυο. Γιατί λοιπόν ένα εστιατόριο ή ένα μπαρ να μην αδράξουν αυτή την ευκαιρία για δωρεάν προβολή;
Το διάσημο κοινωνικό μέσο έχει διπλασιάσει τους χρήστες του μέσα σε δυο χρόνια συνεισφέροντας πλέον σημαντικά στα έσοδα του Facebook. Πρόσθεσε πάνω από 100 εκατομμύρια χρήστες μέσα σε τέσσερις μόνο μήνες, έχοντας πλέον φθάσει τα 700 εκατομμύρια μηνιαίους ενεργούς χρήστες.  Το Instagram συνεισφέρει πλέον σημαντικά στα έσοδα του Facebook, καθώς, αναμένεται να παρουσιάσει τζίρο 3,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων το 2017.
Ως εκ τούτου, δεν αποτελεί έκπληξη ότι το ιαπωνικό Ε.Α.Κ. Ramen στη Νέα Υόρκη, πάνω στα φύκια που διακοσμούν το μπολ με τη σούπα ράμεν έχει τυπώσει το όνομά του με μία τεχνολογία πατενταρισμένη στην Ιαπωνία. Μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες, ο λογαριασμός του στο Instagram κέρδισε 3.000 ακόλουθους.
Στο κοκτέιλ Old Fashioned ένα μεγάλο κομμάτι πάγου έχει χαραγμένο το όνομα του μπαρ, ενώ στο Whiskey Sour το όνομα Dante είναι γραμμένο με Angostura bitters. Το δε Megu της Νέας Υόρκης σερβίρει τόνο katsu με το όνομα του εστιατορίου «καμμένο» με καυτή σιδερένια σφραγίδα πάνω στην πρώτη φέτα του πιάτου. 




Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Το μουσείο της αποτυχίας

Αναρωτηθήκατε ποτέ τι συμβαίνει στα προϊόντα αφού αυτά αποτύχουν παταγωδώς; Πλέον, χάρη σε ένα νέο μουσείο στη Σουηδία, οι αποτυχίες της αγοράς έχουν ένα μέρος για να απολαύσουν τη μεταθανάτια ζωή και να εκτεθούν στα μάτια ολόκληρης της ανθρωπότητας. Το γεγονός όμως και μόνο ότι αυτά τα θαύματα της επιχειρηματικότητας χρησιμοποιούνται σήμερα για να διασκεδάσουν επισκέπτες μουσείων, αναδεικνύει μια από τις πιο ουσιώδεις πτυχές της ελεύθερης αγοράς - ότι η αποτυχία τροφοδοτεί την πρόοδο.
“Το 80% με 90% των καινοτόμων σχεδίων αποτυγχάνουν” δήλωσε ο επιμελητής του Μουσείου της Αποτυχίας Samuel West, επισημαίνοντας ακόμα ότι συχνά οι καταναλωτές δεν εκτίθενται καν σ’ αυτά τα προϊόντα πριν αυτά αποσυρθούν από την αγορά. Αυτό το μυστήριο της καινοτομικής αποτυχίας είναι που κάνει αυτό το μουσείο τόσο συναρπαστικό. Στο τέλος της ημέρας, χωρίς τις αποτυχίες αυτές, δεν θα είχαμε εκείνα τα πραγματικά σπουδαία προϊόντα που αποδεικνύουν ξανά και ξανά την αξία τους στους καταναλωτές.
Με κάθε αποτυχία, υπάρχει κι ένα νέο μάθημα. Όπως λέει ο σπουδαίος Nicholas Cage στην ταινία National Treasure:
“Ο Thomas Edison προσπάθησε και απέτυχε σχεδόν 2.000 φορές να αναπτύξει το βαμβακερό ανθρακονήμα του λαμπτήρα πυρακτώσεως. Και όταν ρωτήθηκε γι’ αυτό είπε ‘δεν απέτυχα - βρήκα 2.000 τρόπους πώς να μην κάνεις μια λάμπα’”.
Όπως όμως επισημαίνει ο West, το να μάθει κανείς από αυτές τις συμβατικές αποτυχίες γίνεται πολύ δυσκολότερο όταν δεν μπορούμε να τις δούμε και όταν πολλοί από μας δεν γνωρίζουμε καν την ύπαρξή τους. Για παράδειγμα, ένα από τα προϊόντα-εκθέματα του μουσείου, το βραχύβιο Apple Newton, δεν προσέλκυσε καταναλωτές, αλλά έθεσε τα θεμέλια για το iPhone και το iPad.
Έχει έρθει συνεπώς η ώρα να τιμήσουμε αυτούς τους καινοτόμους που είχαν το θάρρος να φέρουν τις κακές ιδέες τους στην αγορά καθώς και τη σοφία να μάθουν από τα λάθη τους.
Πράσινη Σάλτσα της Heinz
...γιατί ποιος δεν θα ήθελε την ίδια σπουδαία τοματένια γεύση της κέτσαπ Heinz, αλλά με ένα σάπιο πράσινο χρώμα; Απ’ ό,τι φάνηκε κανείς δεν ήθελε να την αγοράσει ή να την καταναλώσει, και γι’ αυτό κατέληξε στο μουσείο των αποτυχιών. Ακόμα και όταν προσπάθησε να εκμεταλλευθεί τη δημοτικότητα της σειράς ταινιών Shrek δεν κατάφερε να προσελκύσει τα παιδιά να χρησιμοποιήσουν μια πράσινη γλίτσα στο φαγητό τους. Και όσοι γονείς αγόρασαν αυτό το πράσινο κατασκεύασμα για τα παιδιά τους, πιστεύοντας ότι θα τα ευχαριστήσουν, το μόνο που πέτυχαν ήταν να κάνουν κάποιους ενήλικες να αναγουλιάσουν βλέποντας παιδιά να καταπίνουν την κέτσαπ με το χαλασμένο χρώμα.

Η Crystal Pepsi
Ενώ η κοινή λογική μπορεί να ταξινομήσει αυτό το προϊόν στην κατηγορία των παραδειγματικών “αποτυχιών¨, εντούτοις δεν πρόκειται για μια αποτυχία της αγοράς, αλλά για έναν εφιάλτη δημοσίων σχέσεων. Είναι αλήθεια πως η Crystal Pepsi δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερα ενδιαφέρον, όμως για ένα παιδί της δεκαετίας του 1990 η κατανάλωση ενός αναψυκτικού που έμοιαζε με ανθρακούχο νερό αλλά είχε τη γεύση μιας κανονικής Pepsi ήταν κάτι το συναρπαστικό..Το ενδιαφέρον όμως της Αμερικής για το διάφανο αναψυκτικό μειώθηκε μετά από την διασπορά μιας αβάσιμης φήμης ότι καταναλωτές άρχισαν δήθεν να βρίσκουν βελόνες από σύριγγες σε κουτάκια της Crystal Pepsi. Ενώ οι κατηγορίες αυτές ήταν αβάσιμες, οι φήμες αποδείχθηκαν επαρκείς για να καταστρέψουν τη φήμη αυτού του αναψυκτικού, που κέρδισε έτσι μια θέση στο μοναδικό αυτό σουηδικό μουσείο.

Το Google Glass
Μέχρι σήμερα κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα ποιο ήταν το ελκυστικό χαρακτηριστικό του σχεδιασμού του, πέραν του ότι έκανε τους φίλους να ντρέπονται δημοσίως. Το Google Glass ήταν μια θλιβερή αποτυχία που σήμερα απαθανατίζεται στο Μουσείο της Αποτυχίας με θέμα το πόσο γελοίοι έδειχναν οι χρήστες που φορούσαν αυτά τα φουτουριστικά ματογυάλια.
Στη θεωρία, το Google Glass ήταν μια πραγματική έκφραση του μέλλοντος, σχεδόν κάτι που βγήκε κατευθείαν από ένα κόμικ της Marvel. Αλλά με μια τιμή αγοράς που έφτανε τα 1.500 δολάρια, η αγορά των γυαλιών αυτών δεν ήταν εφικτή για τον καθημερινό καταναλωτή. Ενώ η ιδέα ήταν καταπληκτική, οι μάζες μπορεί να μην ήταν ακόμη έτοιμες να αγκαλιάσουν έναν κόσμο γεμάτο από περίεργους χρήστες του Google Glass. Όπως λέει ο West “η Google τα κυκλοφόρησε πολύ νωρίς, ήταν ακόμη ένα πρωτότυπο γεμάτο με ατέλειες”.

Η New Coke
Μολονότι η Coca-Cola είχε διατηρήσει για 99 χρόνια την ίδια συνταγή για το κλασικό της αναψυκτικό, το 1985 αποφάσισε να κάνει το βήμα παραπάνω εισάγοντας την “New Coke”. Η νέα συνταγή, που έμεινε διαβόητη ως μια από τις χειρότερες καμπάνιες μάρκετινγκ της σύγχρονης ιστορίας, προωθήθηκε ως μια προσπάθεια ανταγωνισμού προς την αυξανόμενη τότε επιτυχία της Pepsi, την οποία οι καταναλωτές είχαν αρχίσει να προτιμούν για την πιο γλυκιά γεύση της.
Έτσι, φυσικά, η Coca-Cola αποφάσισε να κάνει τη συνταγή της πιο γλυκιά, μόνο που η κίνηση αυτή δεν αντιμετωπίστηκε με τον ίδιο ενθουσιασμό από τους καταναλωτές. Ενώ οι έρευνες καταναλωτών έδειχναν προτίμηση για τη νέα αυτή γεύση, η εταιρία υποεκτίμησε την νοσταλγική σύνδεση των Αμερικανών καταναλωτών με την αυθεντική Coca-Cola. Μετά από έναν βομβαρδισμό με αρνητικά σχόλια από καταναλωτές, η εταιρία επανέφερε την αρχική συνταγή ως “Coca-Cola Classic”, κίνηση που παραδόξως τη βοήθησε να επικρατήσει τελικά έναντι των ανταγωνιστών της..

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας: Η αποτυχία τροφοδοτεί την πρόοδο.
Ενώ τα περισσότερα προϊόντα σ’ αυτό το μουσείο φαίνεται πως ήταν αποτυχίες, καθένα απ’ αυτά δίδαξε τους καινοτόμους που το παρήγαγαν ένα πολύτιμο μάθημα για τη διαδικασία της αγοράς. Τόσο η Coca-Cola όσο και η Heinz έμαθαν ότι το να διατηρήσουν τις αρχικές τους συνταγές είναι πιο προσοδοφόρο.
Από την άλλη πλευρά, η Google έμαθε ότι το Google Glass ήταν ένα σπουδαίο προϊόν, ο ενθουσιασμός όμως για την καινοτομία αυτή μπορεί να ώθησε την εταιρεία να σπεύσει να φέρει το πρωτότυπο στην αγορά πριν αυτό να είναι έτοιμο.

Με κάθε επιτυχία έρχεται και ένα μάθημα που, τελικά, οδηγεί σε μια νίκη. 

Πηγή: www.liberal.gr

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Η συνέχεια της ταινίας Mama Mia στο... "ελληνικό νησί Kalokairi"....

Χαράς ευαγγέλια για τους ανά τον κόσμο αμέτρητους λάτρεις του μιούζικαλ Mama Mia.

Η συνέχεια της ταινίας Mama Mia, που έσπασε ταμεία, θα βγει στις οθόνες το καλοκαίρι του 2018. Δέκα χρόνια μετά, το sequel της ταινίας, που παρά τις μέτριες κριτικές που είχε αποσπάσει απέφερε σε εισπράξεις 610 εκατ. δολάρια (η επιτυχία αυτή αποδίδεται σε ένα βαθμό στα μαγευτικά τοπία όπου γυρίστηκε η ταινία), θα έχει τίτλο «Mamma Mia: Here we go again». Αξίζει να σημειωθεί ότι θα χρησιμοποιηθεί σχεδόν το ίδιο cast ηθοποιών, η ίδια μουσική επένδυση από τους θρυλικούς ΑΒΒΑ ενώ θα κάνει πρεμιέρα στις αίθουσες τον Ιούλιο του 2018.

Υπάρχει ωστόσο μια σημαντική διαφορά. Αυτή τη φορά, η ταινία αλλάζει «σπίτι» και θα γυριστεί στο υποθετικό «ελληνικό νησί Καλοκαίρι», το οποίο βρίσκεται στην Κροατία… Η δράση, βέβαια, υποτίθεται ότι ξετυλίγεται στην Ελλάδα. Με απλά λόγια, η υπέροχη παραλία της Νταμούχαρης στο Πήλιο, οι αμμουδιές της Σκοπέλου και της Σκιάθου, όπου είχαν γίνει τα γυρίσματα, αντικαταστάθηκαν με το κροατικό νησί Vis, στις ακτές της Δαλματίας - η Κροατία, που έχει μπει δυναμικά στο παιχνίδι της προσέλκυσης κινηματογραφικών ταινιών, έχει χρησιμοποιηθεί για γυρίσματα και άλλων παραγωγών, αλλά και του Game of Thrones.

Γιατί, τώρα, οι παραγωγοί επέλεξαν την Κροατία και όχι την Ελλάδα; Η πιο πιθανή απάντηση έχει να κάνει με το γεγονός ότι, σε αντίθεση με την αρτηριοσκληρωτική Ελλάδα, οι άλλες χώρες προσέφεραν πλούσιες φοροαπαλλαγές και κίνητρα (το γιατί, μάλλον μπορεί να το αντιληφθεί και ο πλέον αδαής). Στην Ελλάδα και συγκεκριμένα εκεί στο υπουργείο Τουρισμού, όλο αυτόν τον καιρό που συζητείται το γύρισμα της ταινίας δεν κουνήθηκε ούτε φύλλο. 

Δεν είναι τυχαίο ότι η χώρα μας δεν διαθέτει Film Comission Office (οργανισμός που έχει ως αντικείμενο την προσέλκυση κινηματογραφικών παραγωγών), παρότι το νομικό πλαίσιο υπάρχει εδώ και χρόνια και ακόμα χειρότερα δεν διαθέτει καν νόμο για φοροεκπτώσεις/φοροεπιστροφές, όπως συμβαίνει με όλες σχεδόν τις χώρες της ΕΕ.

Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι τόσο η Σκόπελος όσο και η Σκιάθος, αν και δεν την αξιοποίησαν στο έπακρο, επωφελήθηκαν τα μάλα από την ταινία, καθότι «πνίγηκαν» από τουρίστες τα κατοπινά χρόνια – όπως ανέφερε ο δήμαρχος της Σκοπέλου, "το νησί προσέλκυσε τουρίστες από την Αργεντινή ως και τη Νέα Ζηλανδία". Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι ακόμα και σήμερα συντελούνται γάμοι τουριστών στον Άγιο Ιωάννη, το εκκλησάκι που έγιναν και τα γυρίσματα του γάμου στην ταινία, ενώ ιδρύθηκε ακόμη και μεσιτικό γραφείο για όσους ενδιαφέρονται να αγοράσουν σπίτια σε σημεία όπου έχει γυριστεί η ταινία…

Ωστόσο, η δωρεάν δημοσιότητα που απορρέει από ένα τέτοιο εγχείρημα, το οποίο αναπόφευκτα θα τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας πριν, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων αλλά και μετά την προβολή της ταινίας, φαίνεται ότι δεν συγκινεί -όπως γίνεται χρόνια τώρα- κανέναν αρμόδιο. 
Είναι σειρά τώρα για το ελληνικό νησί Kalokairi να γευτεί τους καρπούς. Τι ντροπή...

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Eurodisney. Ενα πάρκο πνιγμένο στα χρέη...

Στις 12 Απριλίου 1992 η Euro Disneyland (μετέπειτα Disneyland Paris), το πρώτο θεματικό πάρκο που ίδρυσαν οι κληρονόμοι του Ουώλτ Ντίσνεϊ στην Ευρώπη, άνοιξε τις πόρτες της στο κοινό. Ενθαρρυμένη από το γεγονός ότι οι αμερικάνικες Disneyland προσέλκυαν χιλιάδες Ευρωπαίους τουρίστες, η μαμά-εταιρεία δεν είχε καμία αμφιβολία ότι ένα παρόμοιο εγχείρημα στην Ευρώπη θα χαρακτηριζόταν από απόλυτη επιτυχία.
Πράγματι, μέχρι σήμερα το δημοφιλές πάρκο στο Παρίσι (μαζί με ένα ακόμη θεματικό πάρκο, το «The Walt Disney Studios», που είναι αφιερωμένο στις τεχνολογίες του κινηματογράφου) έχει υποδεχθεί 320 εκατ. επισκέπτες (το 56% είναι ξένοι τουρίστες) –έχει διπλάσιους επισκέπτες κάθε χρόνο από όσο έχουν αθροιστικά ο Πύργος του Αϊφελ και το Παλάτι των Βερσαλλιών- ενώ απασχολεί άμεσα ή έμμεσα 56.000 άτομα. Αποτελεί πλέον τον δημοφιλέστερο τουριστικό προορισμό με εισιτήριο στην Ευρώπη ενώ συνεισφέρει κατά 6,2% στο σύνολο των ετήσιων εσόδων της Γαλλίας από τον τουρισμό.

Τα φαινόμενα απατούν…
Παρά όμως τα άκρως εντυπωσιακά μεγέθη, η Disneyland Paris υπήρξε ανέκαθεν ζημιογόνα. Δύο χρόνια μετά τα φαντασμαγορικά εγκαίνια, αντίκρισε το φάσμα της πτώχευσης και σώθηκε μόνο μετά τη διοχέτευση 350 εκατ. από τη βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας. Από το 2000, κέρδη εμφάνισε μία μόνο χρονιά. Η κατάσταση επιβαρύνθηκε περαιτέρω το 2016 λόγω των τρομοκρατικών επιθέσεων που έπληξαν καίρια τον τουρισμό της Πόλης του Φωτός με τις ζημιές να φθάνουν τα 705 εκατ. ευρώ.
Η κατάσταση μάλιστα έφθασε στο απροχώρητο, με αποτέλεσμα η αμερικανική μητρική εταιρεία, Walt Disney Company, να ανακοινώσει πριν λίγο καιρό την απόφασή της να αναλάβει τη διοίκηση της Euro Disney, εξαγοράζοντας το σύνολο των μετοχών της γαλλικής θυγατρικής.
Εν αναμονή των εξελίξεων, η Disneyland Paris ευελπιστεί να γυρίσει σελίδα και να αυξήσει τα έσοδά της, ιδιαίτερα με αφορμή τις εορταστικές εκδηλώσεις που διοργανώνει (και την επιστράτευση θεματικής ενότητας σχετικά με τα Star Wars) με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 25 χρόνων λειτουργίας.

Τις πταίει…
Στα 25 χρόνια λειτουργίας του το πάρκο έχει γνωρίσει σκαμπανεβάσματα στην προσέλευση επισκεπτών (ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των επισκεπτών, ελέω κρίσης, βαίνει μειούμενος – απαιτούνται 15 εκατ. επισκέπτες ετησίως προκειμένου το όλο project να είναι κερδοφόρο), εργατικές αναταραχές, αυτοκτονίες υπαλλήλων (το 2010 δύο σεφ έβαλαν τέλος στη ζωή τους, αν και δεν αποδείχθηκε ότι οφειλόταν στις κακές συνθήκες εργασίας), καθώς και πληθώρα παραπόνων σχετικά με τις υποβαθμισμένες-κακοσυντηρημένες εγκαταστάσεις αλλά και την κακή εξυπηρέτηση (ακόμη και η βαθμολογία της στο TripAdvisor υστερεί, 4 έναντι 4,5, σε σχέση με τα πάρκα σε Καλιφόρνια και Φλόριντα).
Τα συσσωρευμένα χρέη της εταιρείας, που φθάνουν τα 1,75 δισ. ευρώ, οφείλονται, πέρα από τις σχετικά υψηλές τιμές, και στον γαλλικό εργατικό νόμο, ο οποίος υποτιμήθηκε από τα στελέχη με αποτέλεσμα το εργατικό κόστος να ξεπερνά κατά πολύ το κόστος στις εταιρικές εγκαταστάσεις σε Αμερική και αλλού. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πρόβλεψη μιλούσε για 13% σε σχέση με τα έσοδα, όταν ήδη από το 1992 το πραγματικό νούμερο ήταν 24% - ένα χρόνο μετά, το 40% των εσόδων προοριζόταν για να καλυφθούν τα εργατικά κόστη.

Δεν χωράει μια «αμερικανιά» στην Ευρώπη…
Πολλοί αποδίδουν την αποτυχία στο γεγονός ότι η Walt Disney θεώρησε ότι φτιάχνοντας ένα πανομοιότυπο πάρκο στην Ευρώπη (το οποίο συν τοις άλλοις κόστισε σχεδόν διπλάσια κεφάλαια από ότι είχε προϋπολογιστεί – 3,8 δισ. δολάρια αντί για δύο δισ.), πάντα σε σχέση με τα πάρκα της στην Αμερική, θα επαναλάμβανε την επιτυχία της. Κάποιοι μάλιστα κατά τα εγκαίνια χαρακτήρισαν το όλο εγχείρημα ως "cultural Chernobyl" αναγνωρίζοντας ότι η Disney δεν έλαβε σοβαρά υπ’ όψιν της την κουλτούρα και τις αξίες του μέσου Ευρωπαίου, προσπαθώντας να τους πουλήσει μια κλασική «αμερικανιά».
Για παράδειγμα, σε αντίθεση με μια τυπική αμερικάνικη οικογένεια, που δεν θα στείλει τα παιδιά της σχολείο για να επισκεφθούν ένα θεματικό πάρκο, στην Ευρώπη αυτό μάλλον δεν ισχύει. Συν τοις άλλοις, οι Ευρωπαίοι δεν συνηθίζουν να διανυκτερεύουν σε ξενοδοχείο μέσα στο πάρκο, κάτι που ίσως να μην δικαιολογεί τις μεγάλες επενδύσεις που έγιναν στο χώρο της φιλοξενίας.
Ακόμη και η διαφημιστική καμπάνια που υιοθετήθηκε ήταν υπέρ το δέον αμερικάνικη, καθώς εστιάστηκε εσφαλμένα στα παιδιά (όπως γίνεται παραδοσιακά στην Αμερική – εκεί οι γονείς είναι εξοικειωμένοι με τα θεματικά πάρκα, που υπάρχουν από το 1955), όταν, στην Ευρώπη, οι γονείς είναι αυτοί που αποφασίζουν για το αν θα επισκεφθούν ένα πάρκο ή όχι.

Location, Location, Location
Ισως ένα από τα μεγαλύτερα ατοπήματα της Disney να ήταν η τοποθεσία. Ο παριζιάνικος χειμώνας με το κρύο και τις βροχές, σε αντίθεση με το θερμό κλίμα σε Καλιφόρνια και Φλόριντα, ιδιαίτερα κατά την περίοδο Νοεμβρίου-Μαρτίου, συμπίεσε προς τα κάτω την επισκεψιμότητα του πάρκου. Αρκετοί δε επισκέπτες, δεν ήταν διατεθειμένοι να μείνουν στο πανάκριβο ξενοδοχείο μέσα στις εγκαταστάσεις, αλλά να διανυκτερεύσουν στο Παρίσι, 35 λεπτά μακριά, το οποίο ως ρομαντικός και όχι μόνο προορισμός ίσως και να λειτουργούσε ανταγωνιστικά.

Μένει να δούμε αν η Walt Disney Company θα μπορέσει να δώσει το φιλί της ζωής σε αυτό που σήμερα θεωρείται ως μία από τις μεγαλύτερες αποτυχίες στο χώρο του μάρκετινγκ και του επιχειρείν στη σύγχρονη ιστορία.

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Αθλητικά παπούτσια της Apple βγαίνουν σε δημοπρασία

Στις αρχές της δεκαετίας του '90, πριν γίνει η εξαιρετικά επιτυχημένη εταιρεία που είναι σήμερα, η Apple παρήγαγε ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια με το παλιό λογότυπό της, ένα μήλο στα χρώματα του ουράνιου τόξου. Πρόκειται για ένα σπάνιο ζευγάρι, που βρέθηκε πεταμένο σε ένα γκαράζ, για το οποίο κυκλοφορούν ελάχιστες φωτογραφίες στο διαδίκτυο.

Σε αντίθεση με άλλα προϊόντα της Apple που έφεραν το λογότυπό της, όπως μπλούζες, και βγήκαν στην αγορά στα τέλη της δεκαετίας του ’80, τα εν λόγω παπούτσια, που προορίζονταν για τους υπαλλήλους της και ήταν φτιαγμένα από την Adidas,, είναι σπάνια καθώς παράχθηκαν μόνο ορισμένα πρωτότυπα.

Η τιμή εκκίνησης της δημοπρασίας ξεκινά από το ποσό των 15.000 δολ. Τα αθλητικά της Apple που βγαίνουν στο σφυρί είναι νούμερο 41, αλλά αυτό μάλλον έχει ελάχιστη σημασία. Η τιμή αναμένεται να διπλασιαστεί όταν ξεκινήσει η δημοπρασία στο eBay την Κυριακή 11 Ιουνίου.

Η τιμή των συγκεκριμένων παπουτσιών είναι «τσιμπημένη» καθώς εμπίπτουν στην κατηγορία των αναμνηστικών της Apple. Πριν από δύο χρόνια ένα ιδιωτικό σχολείο έβγαλε σε δημοπρασία τρεις επαγγελματικές κάρτες του Steve Jobs - μία από όταν ήταν πρόεδρος της NeXT και δύο από τότε που ήταν πρόεδρος της Apple και της Pixar. Αυτές οι τρεις κάρτες -τρία μικρά κομμάτια χαρτί που είχαν πάνω τους τυπωμένο το όνομα του ιδρυτή και τα εταιρικά λογότυπα- πωλήθηκαν σε τιμή ελαφρώς υψηλότερη των 10.000 δολαρίων, μετά από 47 πλειοδοσίες.
Αν τώρα δεν σας αρέσει το παλιό λογότυπο της Apple, σε δημοπρασία βγαίνει επίσης ένα ζευγάρι χρησιμοποιημένα σε αγώνες Air Jordan 8 του 1992, υπογεγραμμένα από τον ίδιο τον Jordan και ένα Nike Mags του 2016, πιστό αντίγραφο από την ταινία Επιστροφή στο Μέλλον ΙΙ. Οσοι πιστοί προσέλθετε…

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Ξενοδοχείο στην Κρήτη μηνύει ζευγάρι Βρετανών τουριστών...

Το πεντάστερο ξενοδοχείο Caldera Palace στην Κρήτη μηνύει ζευγάρι Βρετανών για 170.000 λίρες, καθώς φέρεται να έκανε δόλια δήλωση ασθενείας κατά τις διακοπές του, με τρία χρόνια καθυστέρηση…

Ηταν πια θέμα χρόνου το φαινόμενο του τουρισμού των αποζημιώσεων (για το οποίο έχω γράψει παλαιότερα) να φθάσει και στη χώρα μας, μετά την Κύπρο, την Ισπανία και την Πορτογαλία. Πρόκειται για μια πρακτική που ακολουθείται σχεδόν αποκλειστικά από Βρετανούς παράγοντες και τουρίστες. Υπενθυμίζεται ότι οι αιτήσεις αποζημίωσης για λόγους ασθενείας από Βρετανούς τουρίστες παρουσιάζουν αύξηση 700% τους τελευταίους 18 μήνες - οι ψευδείς απαιτήσεις αποζημίωσης λόγω ασθενείας, κοστίζουν στους Ισπανούς ξενοδόχους περίπου 60 εκατ. ευρώ ετησίως.

Το εν λόγω ζευγάρι ισχυρίστηκε το 2016 ότι αρρώστησε, μόνο για μια μέρα, κατά τη διάρκεια της διαμονής τους Caldera Palace το 2013. Οι Βρετανοί προχώρησαν σε αυτή την ενέργεια, απαιτώντας 10.000 λίρες, όταν τους προσέγγισαν κάποια άτομα, γνωστοί ως "ambulance lawyers", δηλαδή "δικηγόροι των ασθενοφόρων’’, οι οποίοι καθοδηγούν τους τουρίστες να υποβάλουν παράπονα απαιτώντας αποζημιώσεις - η δική τους αμοιβή είναι συνάρτηση του αν ο τουρίστας λάβει αποζημίωση και πόση.

Ως απάντηση, το ελληνικό ξενοδοχείο μήνυσε το ζευγάρι των Βρετανών για 170.000 λίρες, για ζημιά που υπέστη στη φήμη του, επειδή δήλωσε ψευδώς ότι τα φαγητά και τα ποτά του θέρετρου τους αρρώστησαν. Στη δικογραφία, αναφέρεται ότι το ζευγάρι απολάμβανε τις διακοπές του και κατανάλωνε “μεγάλες ποσότητες” αλκοόλ (ισχυρισμοί που επιβεβαιώνονται από τις αναρτήσεις του στα social media) τη στιγμή που υποτίθεται ότι ήταν άρρωστο.

Το ζευγάρι επιδιώκει τώρα, όντας τρομοκρατημένο από τη δυσμενή εξέλιξη, να ανακαλέσει την αίτηση και μεταθέτει τις ευθύνες στην εταιρεία διεκδίκησης αποζημιώσεων που το προσέγγισε. Ισχυρίστηκε επίσης ότι η εταιρεία είχε υπερβάλει στις απαιτήσεις του στο δικαστήριο.