Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Λουκάνικα φτιαγμένα από... κεφάλι αγελάδας

Η αλυσίδα «Papa John's», τρίτη μεγαλύτερη εταιρεία διανομής πίτσας στην Αμερική, αποκάλυψε την πρώτη ύλη που η ίδια, αλλά και οι υπόλοιποι ανταγωνιστές, χρησιμοποιούσε για την παρασκευή του γευστικού της λουκάνικου.

Πρόσφατα ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της αλυσίδας, John Schnatter, σε συνέντευξή του στον Business Insider, εκμυστηρεύτηκε ότι τα πρώτα χρόνια η πίτσα του, που παράχθηκε για πρώτη φορά το 1984 (ο ιδρυτής αναγκάστηκε να πουλήσει το αυτοκίνητό του για να ξεκινήσει την παραγωγή και διανομή πίτσας), διέθετε λουκάνικο το οποίο προερχόταν από… το πρόσωπο και τα πόδια της αγελάδας.

Ως γνωστόν, τα λουκάνικα παρασκευάζονται συνήθως από κρέατα κεφαλιών γουρουνιών και αγελάδων, συνεπικουρούμενα από αυτιά, μύτη και μάγουλα, με αρκετούς να προσθέτουν και κοτόπουλο. Για χρόνια η βιομηχανία της εστίασης χρησιμοποιούσε ως πρώτη ύλη οτιδήποτε περίσσευε και δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αλλού.

Την τραυματική αυτή εμπειρία βίωσε, όπως δήλωσε, ο ίδιος ο ιδρυτής, πριν περίπου 20 χρόνια, όταν επισκέφθηκε τη φάρμα του προμηθευτή του και είδε με τα ίδια του τα μάτια πώς φτιάχνονταν τα λουκάνικά του.

Σήμερα, η Papa Johns, έχοντας ως μότο το «Better Ingredients. Better Pizza. Papa John's», με περισσότερα από 4.200 καταστήματα εντός και εκτός Αμερικής, ισχυρίζεται ότι τα λουκάνικά της φτιάχνονται πλέον από χοιρινό, νερό, αλάτι και καρυκεύματα.

Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο Schnatter «θέλω να μπορώ να τρώω και εγώ και τα παιδιά μου» - πρόσφατα απέσυρε από το μενού 14 τεχνητά συστατικά, όπως καραμελόχρωμα και σιρόπι καλαμποκιού, για να βελτιώσει ακόμα περισσότερο την ποιότητα.

Πώς οι επιχειρήσεις αξιοποιούν το Facebook

Το Facebook όχι μόνο έχει διεισδύσει στην καθημερινότητα μας, αλλά έχει επαναπροσδιορίσει τον τρόπο επικοινωνίας μας. Για μια επιχείρηση, ανεξαρτήτως μεγέθους, το Facebook αποτελεί χρυσωρυχείο. Λόγω της (κατά)χρησης που γίνεται αποτελεί το μεγαλύτερο θησαυρό ενημέρωσης και προσέγγισης.
Σήμερα υπάρχουν περίπου 1,6 δισεκατομμύρια ενεργοί χρήστες με την συντριπτική πλειοψηφία αυτών να «μπαίνει» μέσω κινητού - σύμφωνα με την techcrunch τον Ιανουάριο του 2016 υπήρχαν περίπου 50 εκατομμύρια ενεργές σελίδες μικρών επιχειρήσεων.

Τα Facebook Ads


Χρήζει ιδιαίτερης σημασίας ότι πλέον ανά 15 δημοσιεύσεις υπάρχουν πέντε διαφημίσεις. Αυτό δεν γίνεται τυχαία, καθώς το Facebook κατέχει πολύτιμες πληροφορίες των χρηστών (π.χ. ηλικία, φύλο, ενδιαφέροντα) και λανσάρει διαφημίσεις (Facebook Ads), οι οποίες εμφανίζονται υπό τον τίτλο "χορηγούμενη", και που ενδιαφέρουν συγκεκριμένες ομάδες χρηστών (π.χ. νεόνυμφους, λάτρεις της περιπέτειας, οικογένειες). 
Ως εκ τούτου, η διαφήμιση γίνεται πιο αποδοτική, αποτελεσματική και οικονομική. Αποδοτική και αποτελεσματική γιατί εμφανίζεται μόνο σε χρήστες που καλύπτουν τις προϋποθέσεις που έχουν τεθεί και οικονομική γιατί περιορίζει το κόστος λόγω της μη εμφάνισης σε χρήστες που δεν καλύπτουν τις προϋποθέσεις αυτές.
Οντας δυναμικό, προσαρμόζεται ολοένα και περισσότερο στις απαιτήσεις όχι μόνο των χρηστών αλλά και των εταιρειών - δημιουργεί περισσότερες εφαρμογές ολοένα και πιο εξειδικευμένες όμως και πιο εύχρηστες για μία επιχείρηση όπως το Facebook at work.
Η επιχείρηση λοιπόν καλείται να προσαρμοστεί σε αυτή τη χειμαρρώδη ανάπτυξη της τεχνολογίας, για να αναπτυχθεί ή να συνεχίσει να υπάρχει. Άλλωστε, πλέον μια οποιαδήποτε επιχείρηση για να προσελκύσει έναν ικανό αριθμό πελατών θα πρέπει να διαφημιστεί εκεί που συχνάζει η αγορά-στόχος της. Στο Facebook δηλαδή.

Άνοιγμα λογαριασμού

Πρώτα από όλα, όμως θα πρέπει να δημιουργήσει μια σελίδα στο Facebook. Πρέπει ωστόσο να έχει ένα ξεκάθαρο σχέδιο για το πώς και κάθε πότε θα εμπλουτίζει τη σελίδα. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να ξέρει τι περιεχόμενο θα ανεβάζει (άρθρα, φωτογραφίες, βίντεο), πόσο συχνά, ποια μέρα, ποια ώρα κ.λπ.
Η σελίδα πρέπει να είναι ελκυστική, καινοτόμα και να παραθέτει όλα τα απαραίτητα στοιχεία που μπορεί να αναζητήσει το target group της. Μέσα από αυτή η εταιρεία πρέπει να συναναστρέφεται με τους επισκέπτες, αλλά και να τους ενημερώνει συχνά για τυχόν αλλαγές, νέα ή προσφορές. Πρέπει να βλέπει τι λένε οι χρήστες, να απαντά άμεσα στα σχόλια ή στα παράπονα και να καταγράφει –με τη βοήθεια του Facebook Insights- ποιες αναρτήσεις έχουν υψηλή επισκεψιμότητα.

Είναι όλα όμως τόσο ρόδινα;

Δυστυχώς, το Facebook, όντας πολύ εύχρηστο και εύκολα προσβάσιμο, ευνοεί τη δημιουργία πολλών και ψεύτικων χρηστών (accounts) το οποίο παραπλανεί τόσο τους χρήστες όσο και την ίδια την επιχείρηση. Δεν είναι τυχαίο ότι στο διαδίκτυο έχει στηθεί μία ολόκληρη βιομηχανία με likes και friends, καθώς υπάρχουν εταιρείες που έναντι αμοιβής αυξάνουν τον αριθμό των like σε έναν εταιρικό λογαριασμό ή ακόμα και των φίλων που έχει - με 27 δολάρια αποκτώνται 1000 likes ή fans στο Facebook ενώ με 140 οι followers εκτοξεύονται στους 10.000..
Την ίδια στιγμή δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι τα likes συνήθως δεν μεταφράζονται σε πωλήσεις. Επίσης, το Facebook, όπως και όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θέλει υπομονή και σχέδιο, καθώς και ότι δεν ενδείκνυται για απροκάλυπτη και πιεστική πώληση (κοινώς, μην μιλάτε συνέχεια για εσάς και τα προϊόντα σας – θα κουράσετε το κοινό σας και θα σας εγκαταλείψει).
Αρκετοί δείχνουν να αγνοούν τον κανόνα 20/80, όπου το 20% είναι προωθητικές αναρτήσεις (π.χ. «buy now») και το 80% αναρτήσεις που προσφέρουν πολύτιμο περιεχόμενο στο κοινό. Αυτό είναι κάτι που πολλοί επιχειρηματίες δεν το γνωρίζουν, με αποτέλεσμα να απογοητεύονται γρήγορα και να χάνουν το ενδιαφέρον τους.


Πηγή: προσαρμογή σε εξαιρετική εργασία του Δημήτρη Καράμπελα για το μάθημα «Τουριστικό Μάρκετινγκ»

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Γιατί οι low cost αεροπορικές εταιρείες είναι φθηνές;

Τη δεκαετία του 1950 τα αεροπορικά ταξίδια ήταν είδος πολυτελείας, κοινώς ήταν προνόμιο των ολίγων. Όλα αυτά μέχρι τη δεκαετία του ΄70, όταν η Laker εγκαινίασε τους φθηνούς ναύλους. Μπορεί, ελλείψει ξεκάθαρης στρατηγικής, η εν λόγω εταιρεία να μην ευημέρησε, ωστόσο σύντομα θα έβρισκε μιμητές, με πρώτη και καλύτερη την Southwest Airlines, η οποία εισήγαγε και τον όρο «no frills», που υποδηλώνει τη δυνατότητα να πετάξει κάποιος χωρίς περιττά «φρου φρου και αρώματα».

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε αρκετά αργότερα και η easyJet, η οποία με την πολιτική της ηλεκτρονικής αγοράς εισιτηρίων «εκπαραθύρωσε» τα τουριστικά γραφεία, εξοικονομώντας κεφάλαια από τις προμήθειες που μέχρι τότε έπαιρναν οι πράκτορες.

Η αρχή είχε μόλις γίνει και σύντομα ένας νέος όρος, το low cost, θα ερχόταν να ταράξει τα νερά των αερομεταφορών. Όπως υποδηλώνει και ο όρος, πρόκειται για αεροπορικές εταιρείες που χρεώνουν ιδιαίτερα χαμηλές τιμές, συμβάλλοντας κατά κάποιο τρόπο στον εκδημοκρατισμό των αερομεταφορών.

Προφανώς το ερώτημα που προκύπτει είναι πώς οι low cost αεροπορικές εταιρείες καταφέρνουν να μειώσουν τα κόστη και ως εκ τούτου να τιμολογήσουν τόσο χαμηλά. Πολλοί θα συνηγορήσουν ότι ο στόλος που χρησιμοποιούν είναι παλαιός και κατ΄ επέκταση τα μέτρα ασφαλείας ελλιπή.
Ωστόσο, κάτι τέτοιο φαίνεται να μην ισχύει στην πράξη. Οι εταιρείες χαμηλού κόστους,  χρησιμοποιούν νεότερα αεροπλάνα γιατί έχουν μικρότερη κατανάλωση καυσίμων και άρα χαμηλότερο κόστος. Τοποθετούν περισσότερα καθίσματα μέσα στο σκάφος (180 καθίσματα έναντι 128 της Air France ή της British Airways), ενώ -επιστρατεύοντας το μάρκετινγκ- προσπαθούν να πετούν όσο πιο γεμάτα γίνεται (στοχεύουν σε πληρότητες που ξεπερνούν το 90% - ενίοτε κάνουν και overbooking, δηλαδή κλείνουν περισσότερα εισιτήρια από όσα μπορούν να δώσουν, ευελπιστώντας σε ακυρώσεις).

Επίσης, συνήθως χρησιμοποιούν μόνο έναν τύπο αεροπλάνου (τουτέστιν, χαμηλότερα έξοδα συντήρησης και δαπάνες εκπαίδευσης), που κάνει συνεχώς κατευθείαν πτήσεις (χωρίς στάσεις, ώστε να περιορίσουν τα station costs) μέσα στην ημέρα σε πολλούς και διαφορετικούς προορισμούς, μία πρακτική ιδιαίτερα αποδοτική (ένα αεροπλάνο κάθεται ελάχιστα στο έδαφος, καθώς μόλις φτάνει στο αεροδρόμιο φροντίζουν άμεσα να αδειάσει, να φορτωθεί και να φύγει για άλλον προορισμό).

Επιπρόσθετα, σε αρκετές εταιρείες τα καθίσματα δεν μετακινούνται προς τα πίσω, γεγονός που επίσης μειώνει τα έξοδα συντήρησης-αντικατάστασης. Χρήματα εξοικονομούνται και από τη συρρίκνωση του εργατικού κόστους, καθώς οι αεροσυνοδοί, που είναι συνήθως στην αρχή της καριέρας τους (χαμηλόμισθες δηλαδή), αναλαμβάνουν και άλλα καθήκοντα όπως είναι η καθαριότητα του αεροσκάφους ή απασχολούνται ως προσωπικό εδάφους.
Οι περισσότερες εταιρείες χαμηλού κόστους αποφεύγουν να πετάνε από τα μεγάλα, και ακριβά, κεντρικά αεροδρόμια των πόλεων, προτιμώντας μικρότερα, περιφερειακά αεροδρόμια, που χρεώνουν χαμηλότερα τέλη αεροδρομίων.
Το κόστος μειώνεται επίσης με μια σειρά από πρακτικές όπως την επιστράτευση σκαλών αντί της πολυδάπανης φυσούνας κατά την επιβίβαση-αποβίβαση των επιβατών, τη χρησιμοποίηση λεωφορείων εξοικονομώντας κεφάλαια από το handling του αεροδρομίου, καθώς και το περιορισμένο, σε αριθμό, προσωπικό εδάφους (απόρροια της καθιέρωσης του e-check-in). Ο δείκτης υπαλλήλων-επιβατών καταδεικνύει τη χαοτική διαφορά: σε έναν υπάλληλο της Ryanair αντιστοιχούν 9.679 επιβάτες έναντι ένας προς 715 επιβάτες μιας συμβατικής, παραδοσιακής αεροπορικής εταιρείας.
Από την άλλη, στο σκέλος των εσόδων, οι εταιρείες αυτές, είναι ιδιαίτερα επινοητικές. καθώς δεν προσφέρουν ψυχαγωγία, νερό ή φαγητό κατά τη διάρκεια των πτήσεων (η έλλειψή τους συνεπάγεται φυσικά χαμηλότερο κόστος) - όλα αυτά τα υπερτιμολογούν (συχνά χρεώνεται ακόμη και το μαξιλάρι ή η κουβέρτα).
Το ίδιο κάνουν και για να «τιμωρήσουν» αυτούς που θα κλείσουν τελευταία στιγμή, αλλά και τους «απροετοίμαστους» ή μη υποψιασμένους πελάτες, δηλαδή αυτούς που θα παραλείψουν να κάνουν e-check-in, θα έχουν βαρύτερες αποσκευές, θα αλλάξουν τα εισιτήρια ή τη θέση κ.ά.

Αν συνυπολογιστούν όλα αυτά, τότε μπορούμε να αντιληφθούμε πώς το δρομολόγιο Αθήνα-Θεσσαλονίκη μπορεί με μία low cost εταιρεία όχι μόνο να κοστίζει 10 ευρώ, αλλά και να έχει και αξιοσημείωτο περιθώριο κέρδους.


Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Εστιατόριο της Νέας Υόρκης προσφέρει... χρυσή πίτσα 24 καρατίων...

Χρυσή πίτσα των 2000 δολαρίων…

Εχετε βαρεθεί να τρώτε τα ίδια και τα ίδια όταν βγαίνετε έξω; Θέλετε να δοκιμάσετε κάτι διαφορετικό, κάτι που θα το θυμάστε για χρόνια;

Για εσάς λοιπόν που είστε ανήσυχα πνεύματα και αναζητείτε νέες εμπειρίες, το Industry Kitchen, εστιατόριο της Νέας Υόρκης, έχει τη λύση: πίτσα από φύλλα βρώσιμου χρυσού…

Το εν λόγω πιάτο ονομάζεται “24Κ” (24 καράτια), κοστίζει 2.000 δολάρια, και βρίσκεται στον κατάλογο κάτω από ένα πιάτο με σολομό των μόλις 20 δολαρίων και πάνω από ένα με λαζάνια των 19 δολαρίων.

Η πίτσα αυτή περιέχει βρώσιμες νιφάδες χρυσού 24 καρατίων, λευκό τυρί στίλτον, χαβιάρι Ossetra απ’ την Κασπία Θάλασσα καθώς και τρούφες και φουά γκρα απ’ τη Γαλλία.

Ιδανική επιλογή για μια παρέα, καθώς αν κοπεί σε οκτώ κομμάτια, το καθένα θα στοιχίζει μόλις 250 δολάρια – η δε μπουκιά κοστολογείται στα 50 δολάρια…

Παραμένει επτασφράγιστο μυστικό, αν έχει πωληθεί έστω και μία πίτσα μέχρι σήμερα, την οποία παρεμπιπτόντως κάποιος πρέπει να την παραγγείλει 48 ώρες πιο πριν.

Η χρυσή πίτσα είναι από τις περιπτώσεις όπου οι σχεδιαστές του μενού σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Σε ένα μενού όπου η μέση τιμή του πιάτου κυμαίνεται μεταξύ 10 και 20 δολαρίων, εμφανίζεται ένα πιάτο που έχει 100πλάσια τουλάχιστον τιμή. Δεν έχει ούτε καν προβλεφθεί να μπει σε ξεχωριστό πλαίσιο ή με έντονη γραμματοσειρά, προκειμένου να ξεχωρίσει.



Όπως αντιλαμβάνεστε, η χρυσή πίτσα του Industry Kitchen δεν αποσκοπεί να κάνει πωλήσεις, αλλά να δημιουργήσει "ντόρο'' στο διαδίκτυο και μη. Εξάλλου, σε όλους αξίζουν πέντε λεπτά δημοσιότητας…

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Η ενοχλητική αλήθεια πίσω από τις μπλε ετικέτες του ZARA

Στις δύο ετικέτες που βλέπετε στη φωτογραφία υπάρχουν δύο διαφορετικές τιμές για το ίδιο προϊόν (μία ζακέτα) του ομίλου ZARA, συγκεκριμένα για την Berska. Βασικά πρόκειται για μία μόνο ετικέτα (που κόπηκε για τις ανάγκες της φωτογράφησης) που αναδιπλώνει. Με άλλα λόγια, ανάλογα με το σε ποια χώρα πωλείται το προϊόν, μπαίνει και η ανάλογη ετικέτα (η άλλη είναι στο συρραμμένο εσωτερικό).

Μία προσφιλής πολιτική πολλών εταιρειών, όσον αφορά την τιμολόγηση, που διαθέτουν τα προϊόντα τους στο εξωτερικό είναι ο καθορισμός διαφορετικών τιμών για κάθε αγορά στην οποία δραστηριοποιούνται, λαμβάνοντας υπ' όψιν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε χώρας (π.χ. συνήθειες, οικονομική κατάσταση, μεταφορικά, δασμούς).

Στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε δύο μόνο διαφορετικές τιμές. Τις κόκκινες τιμές (διακρίνεται η κόκκινη γραμμή στην απόδειξη) και τις μπλε τιμές. Οι κόκκινες τιμές, το 39,99 ευρώ δηλαδή, ισχύουν για τα προϊόντα του ομίλου Zara που πωλούνται σε μεσογειακές χώρες . Οι μπλε τιμές, ήτοι το 45,99 ευρώ, όπως προφανώς υποψιάζεστε, ισχύουν για την Ελλάδα (προφανώς και για τις υπόλοιπες χώρες του εύρωστου Βορρά)...

Κοινώς, οι Ελληνες, ακόμα και στα δύσκολα χρόνια της κρίσης, εξακολουθούν να πληρώνουν ακριβά τα προϊόντα του ομίλου Inditex (Zara, Berska, Stradivarius κ.ά.), τα οποία παράγονται στην Τουρκία. Εσχάτως, ο εν λόγω ισπανικός όμιλος έχει υιοθετήσει ενιαία τιμολόγηση σε όλες τις χώρες, ακόμη και στην Ελλάδα, για μερικά όμως προϊόντα του.
Οπως βλέπουμε στην έτερη φωτογραφία, η ετικέτα για την εν λόγω πετσέτα, που αγοράστηκε πρόσφατα από τα ZARA Home, έχει μπλε χρώμα. Αν παρατηρήσετε καλά, έχει αποκοπεί η κόκκινη ετικέτα, που προφανώς έχει χαμηλότερη τιμή και απευθύνεται στις υπόλοιπες μεσογειακές χώρες.

Μπορεί η εν λόγω πρακτική που εφαρμόζει ο όμιλος του κυρίου Αμάνθιο Ορτέγκα, ιδρυτή της Inditex και εκ των πιο πλούσιων ανθρώπων στον κόσμο, να είναι εξοργιστική για εμάς τους Ελληνες, που έχουμε υποστεί τα πάνδεινα τα τελευταία χρόνια και φυσικά υστερούμε σημαντικά, όσον αφορά τις οικονομικές απολαβές (αλήθεια, πόσες ώρες πρέπει να εργαστεί ο μέσος Ελληνας για να αποκτήσει τη ζακέτα και πόσες ο Σουηδός;), σε σχέση με τους υπολοίπους Ευρωπαίους

Ωστόσο, αν δούμε τα πράγματα από μία διαφορετική οπτική γωνία, ίσως ο κύριος Ορτέγκα να έχει και δίκιο. Ο επιχειρηματίας που βλέπει ότι το προϊόντα του (π.χ. καινούριες συλλογές) έχουν μεγάλη ζήτηση σε μία χώρα, παρά την οικονομική κρίση που την ταλανίζει, τι νομίζετε θα πράξει; Τι θα κάνει όταν βλέπει ότι μερίδα των καταναλωτών (καταναλωτριών εν προκειμένω) ταυτίζει τις υψηλές τιμές με την υψηλή ποιότητα;
Φυσικά και θα αυξήσει τις τιμές. Και φυσικά δεν είναι μόνο ο κύριος Zara που το κάνει αυτό. Η Ελλάδα μας ανέκαθεν ήταν large και οι ξένες επιχειρήσεις, που συγκεντρώνουν αναλυτικά στοιχεία για κάθε αγορά-χώρα, έχουν επίγνωση αυτού.
Πριν λοιπόν σπεύσουμε να κατηγορήσουμε τον κάθε κύριο Ορτέγκα, ας φροντίσουμε (όσοι τουλάχιστον δεν το έχουμε κάνει ήδη) να κοιτάξουμε στον καθρέπτη...

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Περιστρεφόμενη πόρτα. Πώς η έλλειψη καλών τρόπων οδήγησε σε μία ιδιοφυή εφεύρεση

Μία ιδιοφυής και άκρως επιτυχημένη εφεύρεση, η περιστρεφόμενη πόρτα, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 19ου αιώνα. Τις δεκαετίες που ακολούθησαν, καθιερώθηκε και ως σύμβολο κύρους σε εισόδους κτιρίων -ιδιαίτερα σε ξενοδοχεία, εμπορικά κέντρα, μεγάλες εταιρείες- που παρουσιάζουν έντονη διέλευση ανθρώπων.
Στην περίπτωση της περιστρεφόμενης πόρτας, ο εφευρέτης ήταν ο Αμερικανός Θεόφιλος βαν Κένελ (1841-1919), που είχε ήδη εφεύρει μία ατραξιόν για το λούνα παρκ, που έμοιαζε πολύ με τα σημερινά συγκρουόμενα.
Ωστόσο, η πιο σημαντική του εφεύρεση ήταν η πόρτα που παρεμποδίζει τη σκόνη, τη βροχή, το χιόνι και τους έξω θορύβους να εισχωρήσουν στο κτίριο, ενώ ταυτόχρονα κρατά τη θερμότητα μέσα, εξοικονομώντας ενέργεια και κεφάλαια. Το οξύμωρο της υπόθεσης ήταν ότι ο εν λόγω εφευρέτης μάλλον δεν είχε διακρίνει όλες αυτές τις αρετές της εφεύρεσής του – στην κατοχύρωση της εφεύρεσής του υποστήριζε ότι «θα σώσει ζωές παρεμποδίζοντας θανατηφόρες ασθένειες να εισχωρήσουν στο κτήριο και να θέσουν σε κίνδυνο τις ζωές πωλητών, ταμείων και κάθε λογής υπαλλήλων που βρίσκονται κοντά σε μία διαρκώς ανοικτή πόρτα».
Ο βαν Κένελ, μετά από τρία χρόνια ερευνών και «ελαφρύτερος» κατά 9.837 δολάρια, κατοχύρωσε την «πόρτα θυέλλης» (storm door – αργότερα μετονομάστηκε revolving door) το 1888, ωστόσο εικάζεται ότι η εφεύρεσή του δεν ήταν απόρροια κάποιας ιδιοφυούς επιχειρηματικής ευκαιρίας που διέγνωσε, αλλά είχε να κάνει με την έλλειψη τρόπων καλής συμπεριφοράς.
Όντας αντικοινωνικός και μισογύνης, λέγεται πως ο πραγματικός λόγος που τον οδήγησε να επινοήσει ένα μηχανισμό όπου κανένας, πέρα από αυτόν που προηγείται, δεν θα χρειαζόταν να ανοίγει την πόρτα σε κάποιον άλλον ήταν η απέχθειά του στους καλούς τρόπους και ιδιαίτερα η υποχρέωση να σπρώχνει ή να κρατά την πόρτα ανοικτή στις γυναίκες, αφήνοντάς τις να περάσουν πρώτες.
Εικάζεται ότι αυτή του η στάση προέκυψε όταν ήταν μικρός και αφού η μητέρα του, που τον είχε προειδοποιήσει πολλές φορές, τον τιμώρησε για την αγένειά του μπροστά σε κόσμο. Σαν να μην έφθανε αυτό, για κακή του τύχη παντρεύτηκε γυναίκα που είχε μάθει να της ανοίγουν την πόρτα. Η απαίτησή της να της ανοίγει την πόρτα ο σύζυγός της, ακόμη και από το ένα δωμάτιο στο άλλο, ενίσχυσε την απέχθειά του απέναντι στον «ιπποτισμό». Τότε ήταν που σκέφτηκε να λυτρωθεί δημιουργώντας αυτό που εν τέλει ονομάστηκε περιστρεφόμενη πόρτα.
Για την ιστορία, η πρώτη περιστρεφόμενη πόρτα εγκαταστάθηκε σε εστιατόριο της Times Square το 1899 και σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία, απαξιώνοντας τις πόρτες «επαναφοράς» (όπως αυτές στα σαλούν της Αγριας Δύσης) που χρησιμοποιούνταν έως τότε.

Σύμφωνα δε με μελέτη του ΜΙΤ το 2006, διαπιστώθηκε πως αν όλοι χρησιμοποιούσαν περιστρεφόμενες πόρτες σε ένα κτίριο του πανεπιστημίου, τότε αυτό θα είχε αποτέλεσμα την εξοικονόμηση του 1,5% της ενέργειας που χρειάζεται ετησίως για τη θέρμανση και τον κλιματισμό του. Η ίδια έρευνα αποκάλυψε ότι, ένεκα φόβου (φοβία ότι κάποιο άκρο του σώματος θα παγιδευόταν στην πόρτα), μόλις το 30% των φοιτητών την χρησιμοποιούσε.


Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Ξενοδοχεία που ξεχωρίζουν...

Το ξενοδοχείο Costa Verde στην Κόστα Ρίκα δεν είναι ένα συνηθισμένο ξενοδοχείο. Βασικά είναι ένα Boeing 727 του 1966, το οποίο ''μεταλλάχθηκε'' σε ξενοδοχείο, πνιγμένο στο πράσινο, 12 λεπτά με τα πόδια από την παραλία. Η διανυκτέρευση κοστολογείται μεταξύ 150 και 180 ευρώ.


Την ανάσα επίσης κόβει και ένα ξενοδοχείο-κρουζιερόπλοιο στη Νότια Κορέα, το Sun Cruise Resort, που είναι κτισμένο πάνω σε ένα λόφο και χαρίζει στους επισκέπτες του μοναδική θέα του ηλιοβασιλέματος. Η διανυκτέρευση ξεκινά από τα 70 ευρώ.