Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Άνοιξαν τα πρώτα Goody’s στην Αυστραλία


Το πρώτο Goodys Burger House άνοιξε και επίσημα τις πόρτες του στην καρδιά της Μελβούρνης (περιοχή με έντονο το ελληνικό στοιχείο), περίπου ενάμιση χρόνο μετά την ανακοίνωση της ελληνικής αλυσίδας ταχυεστιατορίων για επέκταση στην Αυστραλία και μετέπειτα στην Κίνα.

Tο κατάστημα άνοιξε στην καρδιά της Μελβούρνης, στο ισόγειο του κτιρίου του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτωρίας.

Οι ώρες λειτουργίας του πρώτου εστιατορίου της Goodys (η οποία ιδρύθηκε από μία ομάδα Θεσσαλονικιών το 1975 – το 1981 «κατέβηκαν» στην Αθήνα) στο κέντρο της Μελβούρνης είναι από τις 9.00 το πρωί έως τις 11.00 το βράδυ, ενώ κάθε Παρασκευή και Σάββατο η λειτουργία του είναι 24ωρη. Μάλιστα σύντομα μεταξύ των ποτών θα συμπεριληφθούν η μπίρα και το κρασί.

Ηδη από τα εγκαίνια δημιουργήθηκαν ουρές έξω από το εστιατόριο στο οποίο ένα κλαμπ σάντουιτς κοστίζει γύρω στα $10, ενώ η τιμή των burgers αρχίζει από τα $4.


Αξίζει να σημειωθεί ότι την περίοδο της κρίσης τα Goodys είδαν τις πωλήσεις τους να υποχωρούν σημαντικά. Το καμπανάκι ήχησε και στην διοίκηση της εταιρείας η οποία εκπόνησε έρευνα για να δει πώς θα μπορούσε να αντιστραφεί το κλίμα. Διαπίστωσε ότι οι καταναλωτικές συνήθειες είχαν αλλάξει και ότι υπήρχε έντονη η ανάγκη ανανέωσης του μενού. Αφαιρέθηκαν κάποια πάλαι ποτέ δημοφιλή πιάτα, όπως η καρμπονάρα και η σαλάτα του σεφ και δόθηκε έμφαση στο burger, που ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στις τάξεις της νεολαίας. Ως εκ τούτου τα Goodys μετονομάστηκαν το 2014 σε Goody’s Burger Houses.

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Πώς να χειριστείτε μία θετική κριτική

Διαβάζοντας κάποιος τον τίτλο «Πώς να χειριστείτε μία θετική κριτική» προφανώς διερωτάται το εξής: «Τώρα πρέπει να απαντάμε και στα θετικά σχόλια; Πού να βρούμε το χρόνο;».
Σωστά, ο χρόνος είναι χρήμα, όμως αν πραγματικά θέλετε να ξεχωρίσετε από τους ανταγωνιστές σας και να ανεβείτε ακόμη ψηλότερα στα μάτια και την καρδιά των πελατών σας, τότε θα μπείτε στον κόπο και θα τους απαντήσετε.
Αν περιηγηθείτε στο διαδίκτυο, θα βρείτε αμέτρητα άρθρα σχετικά με το πώς να χειριστείτε μία αρνητική κριτική. Αντιθέτως, ελάχιστα είναι αυτά που θα σας συμβουλεύσουν τι να κάνετε στην περίπτωση θετικής κριτικής.
Σε γενικές γραμμές, όταν γίνεστε αποδέκτες ενός θετικού σχολίου, τότε ακολουθείστε μερικές βασικές κατευθυντήριες γραμμές, όπως:
  • Πείτε ευχαριστώ.
  • Μιλήστε σε προσωπικό επίπεδο.
  • Διαδώστε το στο προσωπικό σας.
  • Μοιραστείτε το με το κοινό σας.
  • Ζητήστε και άλλα.
Μην ξεχνάτε ότι σε όλους σχεδόν τους πελάτες τούς αρέσει να απαντάνε στα σχόλιά τους. Αφιερώστε λοιπόν λίγα μόλις λεπτά της ώρας ώστε να τους δείξετε ότι είστε ευγνώμονες και ότι εκτιμάτε την κίνησή τους να δημοσιοποιήσουν την εμπειρία τους. Κάντε τους να νιώσουν σημαντικοί.
Ακόμη και ένα απλό «ευχαριστώ» ή μια σχετική χειρονομία (γροθιά σφιγμένη με το δάκτυλο προς τα πάνω) είναι προτιμότερο από το να τους αγνοήσετε. Ωστόσο, αυτά αφήνουν μία άσχημη εντύπωση στον επισκέπτη του διαδικτύου όταν επαναλαμβάνονται και χρησιμοποιούνται ως απάντηση σε όλα τα θετικά σχόλια. Ενδείκνυται ωστόσο όταν το θετικό σχόλιο είναι μικρό σε έκταση (π.χ. «όλα τέλεια», «άψογο»).
Στην περίπτωση λοιπόν που οι κριτικές –στην εταιρική ιστοσελίδα, σε ιστοσελίδες που φιλοξενούν κριτικές, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή σε ανεξάρτητα blogs και forums- είναι θετικές, ο επιχειρηματίας δεν χρειάζεται να επαναπαύεται. Οφείλει πρώτα από όλα να απαντήσει ευχαριστώντας τον επισκέπτη τόσο για το χρόνο που αφιέρωσε για να γράψει την κριτική όσο και για την επιλογή του να αγοράσει από την εταιρεία, αλλά και να υπογραμμίσει τη δέσμευση στην παροχή άψογης εξυπηρέτησης και στη δημιουργία ενθουσιασμένων πελατών. Κλείνοντας, μπορείτε να πείτε ότι θα χαρείτε να τους δείτε ξανά (αν επιθυμείτε να τους ανταμείψετε, π.χ. παρέχοντάς τους κάποια έκπτωση, θα πρέπει να το κάνετε με τακτ και σε καμία περίπτωση δημόσια).
Όπως και στην περίπτωση των αρνητικών κριτικών, η απάντηση δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να είναι προκάτ (copy paste), αλλά θα πρέπει να αναφέρεται προσωπικά στον κάθε πελάτη (χρησιμοποιώντας το όνομά του), ανάλογα πάντα με τις επισημάνσεις που έχει κάνει. Για παράδειγμα, αν τον χαροποίησε ιδιαίτερα η υποδειγματική εξυπηρέτηση, το εξαιρετικό περιβάλλον στο μπαρ, το παγωτό που φτιάχνετε ή το εξαιρετικό signature plate του εστιατορίου, τότε η απάντηση θα πρέπει να κάνει μνεία σε αυτά (π.χ. «το προσωπικό μας περνάει από συνεχή εκπαίδευση ώστε να ανταποκρίνεται με συνέπεια στις προσδοκίες σας»). Μην ξεχνάτε στην απάντησή σας να παραθέτετε –για λόγους SEO- και τις λέξεις-κλειδιά (π.χ. «ξενοδοχείο Ιτέα»), διότι έτσι η Google θα σας ανεβάσει πιο ψηλά.
Σε περίπτωση που ο επισκέπτης κάνει ειδική αναφορά για κάποιο μέλος του προσωπικού σας, φροντίστε να κοινοποιήσετε το σχόλιό του στον εν λόγω υπάλληλο αλλά και στους άλλους. Είναι κοινώς αποδεκτό, ότι οι θετικές κριτικές λειτουργούν ευεργετικά στην ψυχολογία και το ηθικό των συνεργατών σας, παρακινώντας τους να παρέχουν ακόμη καλύτερη εξυπηρέτηση. Έρευνες εξάλλου καταδεικνύουν ότι όταν οι πελάτες είναι ευχαριστημένοι, τότε και οι υπάλληλοι αισθάνονται καλύτερα και προσπαθούν ακόμη περισσότερο για να ανταποκριθούν ή να ξεπεράσουν τις προσδοκίες των επισκεπτών.
Τέλος, μην παραλείψετε να δημιουργήσετε ειδικό link στο site σας, συνήθως τιτλοφορείται ως «είπαν για εμάς», όπου θα φιλοξενείτε θετικές κριτικές, διαδίδοντας σε ένα ευρύτερο κοινό, αυτό που επισκέπτεται την ιστοσελίδα ή τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που διαχειρίζεστε, το θετικό feedback, εν είδει ψήφου εμπιστοσύνης, που λαμβάνετε. Αν, τέλος, διαθέτετε μπλογκ, μπορείτε να συμπεριλάβετε και σχόλια των πελατών σας, αφού όμως πρώτα ζητήσετε την άδειά τους.
Επειδή, τα ευμενή σχόλια είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτα, μην περιμένετε απλώς να σας έρθουν. Φροντίστε να ζητάτε συχνά από τους ενθουσιασμένους πελάτες σας να μεταφέρουν την θετική τους προδιάθεση στο διαδίκτυο. Αν για παράδειγμα κατά την αποχώρησή του από το ξενοδοχείο ο επισκέπτης σας ευχαριστήσει για την ανεπανάληπτη εμπειρία που του παρείχατε, ενθυμίστε του να γράψει για αυτήν στο διαδίκτυο.
Πηγή: άρθρο του γράφοντα στο www.epixeiro.gr

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Σπύρος Γιαννιώτης: 5 μαθήματα ζωής

Είναι γεγονός ότι είτε παρακολουθεί κανείς είτε όχι την πορεία του Σπύρου Γιαννιώτη ως αθλητή, η φετινή του επιτυχία να στεφθεί αργυρός ολυμπιονίκης στη Βραζιλία αποτελεί εξαιρετικό παράδειγμα πάθους κι αφοσίωσης κι έχει να διδάξει όλους μας πολλά.
Σε ένα άθλημα όπου η σωματική αντοχή συναγωνίζεται με το ψυχικό σθένος, ο Γιαννιώτης κατάφερε να παραμείνει στην κορυφή αγωνιζόμενος με νεότερους σε ηλικία αθλητές. Πώς καταφέρνεις να διατηρείσαι στην κορυφή επί μακρόν σε ένα τόσο επίπονο και απαιτητικό αγώνισμα και να διακριθείς στην τελευταία μεγάλη εμφάνιση της καριέρας σου; Αυτά είναι εν συντομία τα μαθήματα ζωής που μας διδάσκει το παράδειγμα του Σπύρου.

1. ΑΦΟΣΙΩΣΗ ΣΤΟ ΣΤΟΧΟ

Ο Γιαννιώτης δεν θα είχε φτάσει ως εδώ αν δεν είχε τρομερή αγάπη για το αγώνισμά του, αφοσίωση σε αυτό και πάθος για τη νίκη. Μιλώντας για αφοσίωση, εννοούμε τη συνειδητή επιλογή του πρωταθλητισμού με ό,τι αυτός συνεπάγεται: μετρημένη ζωή, σκληρή προπόνηση, στερήσεις, αυτοσυγκέντρωση. Επιθυμούσε διακαώς ένα ολυμπιακό μετάλλιο για να τερματίσει με τον καλύτερο τρόπο την καριέρα του και αυτή του η φιλοδοξία τον «έτρεφε» στις ατέλειωτες ώρες προπόνησης, αλλά και την κρίσιμη ώρα του αγώνα στο Ρίο. Μάλιστα σε παλιότερη συνέντευξή του είχε πει: «Αυτό είναι το σημαντικότερο στο αγώνισμά μου: Είσαι μόνος σου εσύ και ο στόχος σου.»
Υπάρχουν πολλά μηνύματα εδώ που μπορούν να μεταφερθούν και σε άλλους τομείς πέραν του αθλητισμού. O Walt Disney είχε πει «if you can dream it, you can do it", δηλαδή «αν κάτι το ονειρευτείς, μπορείς να το πετύχεις». Η φιλοδοξία, η στοχοθέτηση, το όνειρο της επιτυχίας μπορεί να είναι η κινητήριος δύναμη που θα μας οδηγήσει στην επίτευξή της. Όσο μακρινός κι αν φαίνεται ο στόχος, όσο δύσκολα επιτεύξιμος, το πάθος για επιτυχία «γεννάει» τη δράση που οδηγεί σε αυτήν. Αρκεί να μην εγκαταλείψει κανείς το όνειρο τις στιγμές που αυτό θα φαίνεται πολύ δύσκολα υλοποιήσιμο.

2. ΣΚΛΗΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ

Ο Γιαννιώτης έχει μιλήσει αρκετές φορές σχετικά με τη σκληρή προπόνηση στην οποία επιδίδεται κολυμπώντας πολλά χιλιόμετρα καθημερινά. Προετοιμάζεται πριν κάθε αγώνα με εκτενείς προπονήσεις προκειμένου να προσαρμοστεί για το κάθε αγώνισμα, για την κάθε θάλασσα ή λίμνη ξεχωριστά. Επιπλέον, αφιερώνει πολύ χρόνο στη νοητική και ψυχολογική του προετοιμασία, η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στις μεγάλες αποστάσεις. Πώς ο Γιαννιώτης διατήρησε μία πορεία πρωταθλητή ως σήμερα που χρίστηκε ολυμπιονίκης; Πέρα από την αφοσίωση στο στόχο, η επίπονη προσπάθεια, ο κάματος, η σκληρή δουλειά είναι βασικός παράγοντας της μακροχρόνιας πορείας του.
Πολλοί από εμάς, συχνά τρομάζουν με τη σκληρή προσπάθεια που μπορεί να απαιτηθεί προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος. Ο Γιαννώτης αντίθετα τρεφόταν από το όνειρό του και η προσπάθεια που κατέβαλλε τον έφερνε όλο και πιο κοντά σε αυτόν. Για κάθε στόχο που θέτουμε στην προσωπική ή επαγγελματική μας ζωή, η συστηματική προσπάθεια και η σκληρή δουλειά μπορεί να μας φέρει πιο κοντά στην επίτευξή του.

3. ΕΠΙΜΟΝΗ ΚΑΙ ΑΝΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ

Πολλοί από εμάς θυμόμαστε την άτυχη στιγμή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012 όταν ο Γιαννιώτης έχασε την τελευταία στιγμή και μετά από υπερπροσπάθεια μία θέση στο βάθρο. Τα δάκρυα και η απογοήτευσή του «μίλησαν» στην καρδιά όλων των Ελλήνων τότε. Πολλοί ισχυρίστηκαν ότι θα σταματούσε τους αγώνες μετά από αυτό. Ήτανε βλέπεις και η ηλικία που άρχισε να είναι εμπόδιο για μεγάλες επιδόσεις.
Όμως, όσο και να πανηγυρίζουμε σήμερα τη δεύτερη θέση, ο Γιαννιώτης δεν θα έφτανε εκεί αν δεν υπήρχε το Λονδίνο. Η αποτυχία να πετύχει ένα ολυμπιακό μετάλλιο στο Λονδίνο έθρεψε το πάθος του τα χρόνια που ακολούθησαν, οδηγούσε την προετοιμασία του και τελικά τον καθόρισε ως αθλητή.
Ο δρόμος προς την επίτευξη ενός στόχου δεν είναι πάντα σπαρμένος με ροδοπέταλα. Πολλές φορές συναντά κανείς δυσκολίες, εμπόδια και απρόβλεπτες καταστάσεις. Και η αποτυχία είναι μέρος του παιχνιδιού. Αυτό που χρειάζεται είναι να χαλιναγωγούμε την όποια απογοήτευση έχουμε και να την μετατρέπουμε σε υγιή ενεργοποίηση που θα μας βοηθήσει να συνεχίσουμε την προσπάθεια.

4. ΟΜΑΔΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ

Ο Γιαννιώτης αγωνίζεται σε ατομικό και κατεξοχήν μοναχικό άθλημα. Στη θάλασσα όταν αγωνίζεται είναι μόνος, εκείνος, οι δυνάμεις του και τα κύματα. Λογικά θα αναρωτηθεί κανείς: τι έχει να μας διδάξει το παράδειγμά του για την ομαδική προσπάθεια;
Κι όμως. Ο αθλητής μας δεν αγωνίζεται μόνος. Πίσω από αυτόν υπάρχουν κι οι άνθρωποι που τον στηρίζουν και τον ενθαρρύνουν στην προετοιμασία του. Συχνά, πολύ συχνά, αναφέρεται ο ίδιος στον προπονητή του Νίκο Γέμελο και αποδίδει μεγάλο μέρος της επιτυχίας του στην κοινή τους προσπάθεια. Σε βαθμό μάλιστα, που του αφιέρωσε το μετάλλιο που κέρδισε.
Στην προσπάθειά μας να πετύχουμε ένα στόχο, συχνά υποστηριζόμαστε από άλλους. Η αναγνώριση της συνεισφοράς των συνοδοιπόρων μας στον αγώνα μας, πέρα από ηθική υποχρέωση, δείχνει ότι οι προσπάθειές μας είναι περισσότερο αποδοτικές όταν τις μοιραζόμαστε με άλλους.

5. ΉΘΟΣ

Στο Ρίο ο Γιαννιώτης δεν στέφθηκε απλώς Ολυμπιονίκης. Έδωσε ένα μεγάλο μάθημα ήθους και αξιοπρέπειας. Παρά το γεγονός ότι η ελληνική αποστολή κατέθεσε ένσταση ζητώντας να του αποδοθεί το χρυσό μετάλλιο, ο ίδιος δεν συμφώνησε με αυτή την πρωτοβουλία. Το είπε και στις δηλώσεις του: «Ο Ολλανδός νίκησε δίκαια, του βγήκε η χεριά».
Ο αθλητισμός υπόκειται σε κανόνες και ο σεβασμός αυτών στη νίκη και στην ήττα είναι επιβεβλημένος. Πιθανώς ο Γιαννιώτης να απογοητεύτηκε λίγο που για μια χεριά έχασε το χρυσό μετάλλιο, όμως η στάση του να αποδεχθεί ότι ήρθε δεύτερος και να αποφύγει να παίξει το ρόλο του αδικημένου είναι τεράστιο δείγμα αξιοπρέπειας και ήθους. Όχι μόνο αυτό. Το έβλεπες στο πρόσωπό του, στα μάτια και στο χαμόγελό του. Ήταν ευχαριστημένος με την προσπάθεια που κατέβαλε, τον καθαρό αγώνα που έδωσε και το αποτέλεσμα που πέτυχε. Δεν επέλεξε να επενδύσει σε μία άσκοπη και επικοινωνιακή κλάψα.
Σε ό,τι κάνουμε, σε όποιον αγώνα δίνουμε το ήθος που επιδεικνύουμε κατά τη διάρκεια της προσπάθειας, στην αποτυχία και στην επιτυχία είναι πολύ σημαντικό. Το ήθος είναι η ποιότητα εκείνη, που όταν θα έχουμε πλέον πετύχει το στόχο θα μας χαρίσει την απεριόριστη ευδαιμονία της επιτυχίας.
Πώς κέρδισε λοιπόν ο Γιαννιώτης; Με αφοσίωση, σκληρή δουλειά, επιμονή στα δύσκολα, ομαδικότητα και κυρίως ήθος. Ποιος αρνείται ότι όλα αυτά είναι σημαντικά σε κάθε καθημερινό μας αγώνα, προσωπικό κι επαγγελματικό;


Πηγή: www.huffingtonpost.gr (εξαιρετικό άρθρο της Μυλαίδη Στούμπου, διευθύντριας Πωλήσεων της Microsoft)

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Η απόδειξη παράνομης ταβέρνας στη Γαύδο...

Την απαράδεκτη συμπεριφορά ιδιοκτήτριας ταβέρνας που επίσης συνοδεύτηκε από μια παράνομη απόδειξη, έζησε ένας οικογενειάρχης από τα Χανιά στη Γαύδο.

Ο δύσμοιρος πελάτης όχι μόνο βίωσε την απόλυτη εκμετάλλευση στις τιμές, η επιτομή της αισχροκέρδειας, αλλά και την εξοργιστική συμπεριφορά της ιδιοκτήτριας.

Στην καταγγελία που έκανε, που εμπεριέχει στο τέλος και το στοιχείο της αυτοκριτικής, περιγράφει την δυσάρεστη εμπειρία του ως εξής:
«Η αγενέστατη ιδιοκτήτρια της ταβέρνας, αφού μας είδε να μπαίνουμε στο “μαγαζί” της, αντί για Καλησπέρα μας είπε “όφου και που θα κάτσετε που είναι ρεζερβέ όλα (στις 7.05 το απόγευμα, με ένα μωρό αγκαλιά).
Η κυρία ****  μας έφερε ψωμί, χούμους, μία (1) μελιτζάνα με τυρί από πάνω και ένα μικρό κομματάκι κατσίκι (κόκκαλο) με 7 τηγανιτές πατάτες. Α, και μια μπίρα.
23, 5 €. Η κυρία *****, όταν από τα νεύρα μας της ζητήσαμε απόδειξη (που δε το κάνουμε ποτέ), μας ενημέρωσε χαμογελαστά ότι το μαγαζί δεν διαθέτει άδεια (!) και δε μπορεί να μας δώσει απόδειξη.
Καλοφάγοτα τα 23, 5 € κερα ******, και τα υπόλοιπα 500 € που θα βγάλεις σήμερα. Και καλό ψάρεμα στους υπόλοιπους Μ@λακες που θα έρθουν στο “μαγαζί” σου».

Εχθές έκανα μία ανάρτηση για την άλλη Ελλάδα, αυτή της ξιπασιάς, της προχειρότητας, της αρπαχτής, της ιδιοτέλειας. Σε αυτήν ανήκει η «κυρία» της ιστορίας μας, η οποία όχι μόνο ήταν αγενέστατη, αλλά παρανομούσε κιόλας κατά συρροή. Τέτοιοι αλήτες επιχειρηματίες, που θησαυρίζουν (με την ανοχή της πολιτείας) εις βάρος των κορόιδων, δεν χρειάζονται ούτε καν 48ωρο λουκέτο (υποθέτω ότι η εν λόγω αλήτισσα έχει και το κατάλληλο «δόντι», αν με εννοείτε), αλλά μόνιμο λουκέτο.

Ας βρεθεί κάποιος επιτέλους να καθαρίσει αυτά τα μιάσματα. Θα είμαι ο πρώτος που θα του βγάλω το καπέλο.

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2016

Το σχέδιο διάσωσης της Μαρινόπουλος

Στην τελική ευθεία φαίνεται ότι μπαίνουν οι διαπραγματεύσεις για τη συμφωνία Σκλαβενίτη-Μαρινόπουλου, καθώς πλέον ο χρόνος πιέζει και τα περιθώρια για την άλλοτε κραταιά αλυσίδα σούπερ μάρκετ έχουν στενέψει επικίνδυνα – εκτιμάται ότι, αν δεν βρεθεί λύση μέχρι το τέλος του μήνα, θα τιναχτούν όλα στον αέρα.

Η οικογένεια Σκλαβενίτη φέρεται, σύμφωνα με δημοσίευμα του capital.gr, να έχει καταθέσει στις τράπεζες πρόταση διάσωσης. Υπολογίζεται ότι για τη διάσωση της Μαρινόπουλος θα απαιτηθούν κεφάλαια ύψους μισού δισ. ευρώ. Από αυτά, τα 360 θα τα πάρει με τη μορφή δανείου με εγγύηση της Σκλαβενίτης, η οποία θα αποκτήσει και τον πλήρη έλεγχο της πολύπαθους εταιρείας.

Επιπλέον, ο Σκλαβενίτης θα καταβάλλει μέχρι το 2017 άλλα 125 εκατ. ευρώ, κεφάλαια που θα εξασφαλίσουν την εύρυθμη λειτουργία της κατά το επόμενο κρίσιμο διάστημα. Στόχος είναι ένας: η επαναφορά στην κερδοφορία σε βάθος 2-3 ετών.

Όσον αφορά τις οφειλές προς τους προμηθευτές, αυτές θα υποστούν κούρεμα που θα φθάνει το 40-50% - το υπόλοιπο ποσό αναμένεται, αν επικυρωθεί η συμφωνία, να καταβληθεί άμεσα και με μετρητά. Αντιθέτως, οι οφειλές προς το Δημόσιο-ασφαλιστικά ταμεία θα πληρωθούν κανονικά, χωρίς κούρεμα.

Το σχέδιο διάσωσης προβλέπει επίσης τη διατήρηση των εργαζομένων της χειμαζόμενης αλυσίδας Μαρινόπουλος (αριθμεί πάνω από 11.000 άτομα) και όλου του δικτύου, καθώς και rebranding, την αλλαγή δηλαδή του brand στο δίκτυο καταστημάτων από Μαρινόπουλος σε Σκλαβενίτης. Σύντομα η επωνυμία Μαρινόπουλος θα αποτελεί μια γλυκιά ανάμνηση.


Να σημειωθεί ότι η Μαρινόπουλος υπήρξε για χρόνια η κορυφαία αλυσίδα σούπερ μάρκετ στην Ελλάδα. Μια σειρά όμως από άστοχες επιχειρηματικές κινήσεις, όπως την επεκτατική πολιτική που ακολούθησε εν καιρώ κρίσης και την εξαγορά του μεριδίου της Carrefour, που είχαν ως αποτέλεσμα τον υπέρμετρο δανεισμό της εταιρείας, ο οποίος σε συνδυασμό με την παρατεταμένη κρίση και τη μείωση της κατανάλωσης, την έφεραν σε εξαιρετικά δυσχερή θέση.
\

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2016

Pink Woman. To ελληνικό success story στο χώρο της ένδυσης

O κ. Παύλος Χατζηπαυλίδης είναι ένας επιχειρηματίας που έχει εισάγει νέα ήθη στο χώρο του επιχειρείν. Ιδρυτής της πολύ επιτυχημένης εταιρείας γυναικείων ενδυμάτων, Pink Woman, δηλώνει απερίφραστα ότι θαυμάζει τον βασικό ανταγωνιστή του, τον Αμάνθιο Ορτέγκα της ισπανικής Zara.

Σε αυτόν μάλιστα χρωστάει, όπως δηλώνει, την επιτυχία του. Μιλώντας για επιτυχία, τα νούμερα μιλάνε από μόνα τους: 84 καταστήματα, 500 εργαζόμενοι, 110 καταστήματα χονδρικής, πωλήσεις που αγγίζουν τα 35 εκατομμύρια ευρώ και πληθώρα διεθνών συνεργασιών.

Ο Δραμινός επιχειρηματίας, γόνος οικογένειας βιοπαλαιστών, ξεκίνησε να εργάζεται σε fast food, αργότερα με τη βοήθεια καλών φίλων, αγόρασε το πρώτο του κατάστημα ανδρικής ένδυσης στην Καβάλα (όπου βρίσκεται σήμερα το εργοστάσιο – τα γραφεία βρίσκονται στην Αθήνα), σε πολύ καλό σημείο, απέναντι από το λιμάνι για Θάσο. Πολύ σύντομα όμως κατάλαβε ότι η ανδρική ένδυση διαθέτει περιορισμένα περιθώρια ανάπτυξης και ότι έπρεπε να απευθυνθεί στο γυναικείο και δη το νεανικό κοινό.

Για πέντε χρόνια, επισκεπτόταν τα μαγαζιά Zara στη Μαδρίτη, παρέμενε εκεί 10-12 ώρες κάθε φορά, παρατηρούσε μέχρι τις κρεμάστρες και τα stant και έπαιρνε ιδέες για το πώς θα στήσει κάποια στιγμή τη δική του επιχείρηση.

Από το 1998 έως το 2003 ο κ. Χατζηπαυλίδης δημιουργεί με επιτυχία καταστήματα επώνυμων προϊόντων ένδυσης σε όλη την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη Το 2004 παίρνει τη γενναία απόφαση να φτιάξει τη δική του κολεξιόν, να παράγει δηλαδή ο ίδιος τα ρούχα που θα πουλούσε. Κάπως έτσι ιδρύεται η Pink Woman, με έξι σημεία λιανικής πώλησης, ένα σχεδιαστήριο που απασχολούσε δύο σχεδιαστές και με την παραγωγή να γίνεται, από 30 γαζώτριες, σε ένα μικρό εργοστάσιο στην περιοχή Νικήσιανη Παγγαίου.

Την ίδια χρονιά δημιουργεί showroom στην Αθήνα για δειγματισμό σε πελάτες χονδρικής, ενώ το 2006 ξεκινά και το franchise. Την εποχή εκείνη προέκυψαν συνεργασίες με προμηθευτές-κατασκευαστές από χώρες του εξωτερικού (Ιταλία, Τουρκία, Κίνα, Μπανγκλαντές, Ινδία, Βιετνάμ, Μαρόκο). Το δε εργοστάσιο της επιχείρησης βρίσκεται στο Δάτο Καβάλας, απ’ όπου παράγονται 4 εκατομμύρια ενδύματα ετησίως. Αξίζει, ωστόσο να σημειωθεί ότι όλα αυτά έγιναν με μηδενικό δανεισμό, καθώς ο ιδρυτής είχε ως απαράβατη αρχή να επανεπενδύει τα κέρδη του.

Το 2011 η Pink Woman βραβεύτηκε από την ICAP ως μία από τις ισχυρότερες ελληνικές εταιρείες (Strongest Companies in Greece). Εκτός από ενδύματα, παράγει σήμερα αξεσουάρ, υποδήματα, αθλητικά, εσώρουχα και μαγιό. Επενδύοντας στο ηλεκτρονικό εμπόριο δημιούργησε το www.pinkwoman-fashion.com, το οποίο αναπτύσσεται ταχύτατα. Επίσης, έχει αναπτύξει διεθνές δίκτυο στρατηγικών συνεργασιών με περισσότερους από 75 προμηθευτές-παραγωγικές μονάδες. Στόχος είναι η περαιτέρω ανάπτυξη τόσο του δικτύου καταστημάτων στο εξωτερικό (Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία) όσο και στο εσωτερικό της χώρας με δημιουργία νέων καταστημάτων και αναβάθμιση στα ήδη υπάρχοντα.

Παρά την κρίση η Pink Woman, που εγκαινίασε το 2014 συνεργασία με την Δούκισσα Νομικού, έχει κατορθώσει να πετύχει σωρευτική αύξηση τζίρου 47% από το 2010 και μετά, ακριβώς στην περίοδο της κρίσης – 32 εκατ. πωλήσεις το 2015. Μάλιστα, όλες οι ετήσιες χρήσεις της (αποτελέσματα χρήσεως) υπήρξαν κερδοφόρες.

Σήμερα ο κ. Χατζηπαυλίδης μοιράζει το χρόνο του μεταξύ Καβάλας και Αθήνας.  Παραμένει χαμηλών τόνων, ενώ αποφεύγει συστηματικά τη δημοσιότητα. Πιστεύει ακράδαντα ότι η κρίση γεννά ευκαιρίες, κάτι που επιβεβαιώνεται και από την ταχύτατη ανάπτυξη της εταιρείας του, παρά την παρουσία ισχυρών ανταγωνιστών όπως η Zara και η H&M.

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

Πρόστιμο χιλιάδων ευρώ στα γαϊδουράκια που μεταφέρουν τουρίστες στην ακρόπολη της Λίνδου στη Ρόδο επιβλήθηκε στα τέλη του περασμένου μήνα από δύο ελεγκτές του υπουργείου Οικονομικών μετά τη διενέργεια ελέγχου στον Σύλλογο Ονηλατών «Ο Κλεόβουλος», στον οποίο ανήκουν τα γαϊδουράκια.

Οι ελεγκτές διαπίστωσαν ότι δεν είχε γίνει καν έναρξη δραστηριότητας στην ΔΟΥ (!) και δεν είχαν κοπεί αποδείξεις για πέντε εισιτήρια των πέντε ευρώ το καθένα. Το πρόστιμο που θα κληθούν να πληρώσουν οι ιδιοκτήτες, για τη γαϊδουρινή συμπεριφορά τους, έφθασε τα 4.250 ευρώ.

Σε αυτό το ιδιότυπο περιστατικό στη Ρόδο συμπυκνώνεται δυστυχώς η κατάσταση που επικρατεί στην τουριστική μας βιομηχανία. Στον κλάδο του τουρισμού συντελείται δεκαετίες τώρα ένα ατελείωτο πάρτι φοροδιαφυγής και αισχροκέρδειας. Είναι ένα ξέφραγο αμπέλι όπου ο καθένας, αν έχει και τις πλάτες, κάνει κυριολεκτικά ότι γουστάρει.

Το καθεστώς ατιμωρησίας που πάντα ίσχυε (ακόμα και η πρόσφατη εξαγγελία για 48ωρο λουκέτο ήρθε καθυστερημένα, στα μέσα της τουριστικής σεζόν) και η απουσία συστηματικών ελέγχων στέρησαν στο κράτος όλα αυτά τα χρόνια σημαντικούς πόρους με αποτέλεσμα να φθάσουμε στο σημείο που είμαστε σήμερα. Συν τοις άλλοις τα φορολογικά βάρη μεταφέρθηκαν στους συνεπείς φορολογουμένους, αυτούς που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κρύψουν τίποτα.

Αλήθεια, πόσα τουριστικά εστιατόρια, μπαρ, καφετέριες, νυχτερινά μαγαζιά, ιδιοκτήτες ξαπλώστρων, οδηγοί ταξί κ.ά κόβουν αποδείξεις; Συχνά, αν τους ζητήσεις απόδειξη, αυτό δηλαδή που από το νόμο δικαιούσαι, σε κοιτάζουν με μισό μάτι – η ασυδοσία σε όλο της το μεγαλείο. Ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό αυτών συστηματικά φοροδιαφεύγει.

Η φοροδιαφυγή δεν είναι η μοναδική πληγή. Η άλλη είναι η αισχροκέρδεια. Διάβασα στο λογαριασμό ενός φίλου στο Facebook για χρέωση, στο πλοίο, πορτοκαλάδας 250ml προς 2,5 ευρώ (όταν στο σούπερ μάρκετ κάνει 60 λεπτά) και του καφέ 4 ευρώ - μήπως θα έπρεπε αυτά τα προϊόντα να μπουν σε καθεστώς διατίμησης; 

Πρόσφατα διάβασα την περιπέτεια ενός ζευγαριού Αμερικάνων τουριστών που πλήρωσε 300 ευρώ, πάλι, στην πόλη της Ρόδου για να φάει ψάρια. Σήμερα μου είπε ο αδερφός μου, που είχε κλείσει πριν τρεις μήνες σε ένα ξενοδοχείο στη νότιο Κρήτη, ότι το δωμάτιό του είχε δοθεί σε άλλον, που προφανώς πλήρωσε παραπάνω. Η δικαιολογία του ιδιοκτήτη ήταν ότι δεν επικοινώνησε δύο μέρες πριν για να επιβεβαιώσει την κράτηση – τι και αν πριν δύο εβδομάδες του είπαν ότι όλα είναι εντάξει;

Κάθε καλοκαίρι το διαδίκτυο βρίθει καταγγελιών και παραπόνων τουριστών, κυρίως για το επίπεδο των τιμών ή των προσφερόμενων υπηρεσιών, που αν μη τι άλλο εκθέτει τη χώρα μας ως τουριστικό προορισμό.


Δυστυχώς, τα γαϊδουράκια της Λίνδου είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Κάποια στιγμή θα πρέπει να μπει μία τάξη στα του οίκου μας. Όσο πιο γρήγορα γίνει αυτό, τόσο καλύτερα. Απαιτείται τόλμη και κότσια για να ξεριζωθεί το κακό, ο κακός επαγγελματίας εν προκειμένω, που αμαυρώνει την εικόνα ενός τόσο σημαντικού για την ελληνική οικονομία κλάδου. Πάνω από όλα όμως απαιτείται σχέδιο, θέσπιση αυστηρότατων προστίμων, συνέπεια στους ελέγχους και φυσικά μείωση των εξοντωτικών φορολογικών συντελεστών, που δικαίως αποτελούν άλλοθι για την υψηλή φοροδιαφυγή.